Μείωση μισθών: Αντίδοτο στην κρίση ή δηλητήριο;

Μείωση μισθών: Αντίδοτο στην κρίση ή δηλητήριο;
Του Πάνου Μπαλτά

Εμφανίζονται όλο και περισσότερες έρευνες στην αγορά που προσπαθούν να καταγράψουν το αν και κατά πόσο έχουν γίνει μειώσεις μισθών στον ιδιωτικό τομέα. Άποψη μου είναι πώς δεν υπάρχει αν, ασφαλώς κι έχουν γίνει μειώσεις μισθών και θα συνεχίσουν να γίνονται, σε όλο και περισσότερες επιχειρήσεις, ανεξαρτήτως μεγέθους. Όποιος θέλει έμπρακτες αποδείξεις ας κάνει μία «έρευνα αγοράς» στον στενό κοινωνικό του κύκλο. Αν όχι ΟΛΟΙ, σίγουρα αρκετοί ξέρουμε πλέον ανθρώπους που έχουν υποστεί μείωση στο μισθό τους αλλά και αρκετούς που, ακόμη χειρότερα, είναι άνεργοι.

Τώρα για το πόσο, είναι αρκετά δύσκολα να υπολογιστεί. Ο λόγος είναι απλός: το συγκεκριμένο ζήτημα είναι «ταμπού» για τις περισσότερες επιχειρήσεις, οπότε η όποια προσπάθεια ειλικρινούς και ρεαλιστικής καταγραφής της πραγματικότητας με αριθμητικά δεδομένα, δύσκολα θα ήταν επιτυχημένη. Λόγω της δουλειάς μου αλληλεπιδρώ με αρκετούς εργαζομένους κι εμπειρικά θα έλεγα πώς το μεγαλύτερο πρόβλημα εντοπίζεται στους νεοπροσλαμβανόμενους. Για τα μεσαία στελέχη η μείωση καταγράφεται περίπου στο 10-15% ενώ για τα υψηλόβαθμα περισσότερο, στο 25-30%. Επαναλαμβάνω πως τα νούμερα αυτά είναι εμπειρικά και δεν αποτελούν «ακριβή στατιστικά δεδομένα».

Αντί όμως να προσπαθούμε να καταγράψουμε τα αυτονόητα, μεγαλύτερη «διδακτική» αξία θεωρώ θα είχε μια προσπάθεια να «μετρηθούν» οι συνέπειες μιας τέτοιας τακτικής. Να «στοχεύσουμε» δηλαδή μια εταιρεία που μόλις προχώρησε σε μειώσεις μισθών και να παρακολουθήσουμε την πορεία της προς το μέλλον.

Η απόφαση για μείωση των μισθών ήταν στρατηγική, δηλαδή προιόν σκέψης και προγραμματισμού ή απλά η εύκολη, γρήγορη λύση για την μείωση των εξόδων; Εξυπηρετούσε την επίτευξη κάποιου μελλοντικού στόχου και κατά πόσο επιτεύχθηκε ο στόχος αυτός;

Πόσο επηρεάστηκε η παραγωγικότητα του προσωπικού από την απόφαση αυτή; Πώς επηρεάστηκαν οι πωλήσεις; Πόσο αυξήθηκε η ανασφάλεια για το μέλλον στο προσωπικό και τί αντίκτυπο είχε αυτή με τη σειρά της στην παραγωγικότητα; Τί προβληματισμούς προκάλεσε στους πελάτες/προμηθευτές της επιχείρησης;

Πώς «εκμεταλλεύτηκαν» την απόφαση αυτή οι ανταγωνιστές της επιχείρησης; Αν η επιχείρηση ήταν ο «ηγέτης» στον κλάδο της, πώς επηρεάστηκε ολόκληρος ο κλάδος γενικότερα; Ακολούθησαν και οι υπόλοιποι το παράδειγμα της;

Πόσο επηρεάστηκε η ποιότητα του παραγόμενου προϊόντος ή υπηρεσίας; Όλοι μας, εργαζόμενοι κι εργοδότες είμαστε ταυτόχρονα και καταναλωτές. Ποια είναι η άποψη μας για τα προϊόντα/υπηρεσίες που έχουν παραχθεί σε χώρες χαμηλού εργατικού κόστους; Προτιμούμε Made in China ή Made in Europe;

Πώς κατάφερε η επιχείρηση αυτή να διακρατήσει τα ταλαντούχα στελέχη, τους πιο παραγωγικούς της ανθρώπους, ειδικά τώρα, εν μέσω κρίσης, που τους χρειάζεται ακόμη περισσότερο, ώστε να μην αναζητήσουν αλλού δουλειά; Πώς τους υποκίνησε να συνεχίσουν να παράγουν;

Πόσο δίκαιη είναι τελικά για τους ταλαντούχους εργαζομένους μία οριζόντια μείωση μισθών; Μήπως η πρακτική αυτή θυμίζει αυτό που όλος ο ιδιωτικός τομέας αναθεματίζει, το «Δημόσιο»; Μήπως οι επιχειρήσεις, στην προσπάθεια τους να μην κάνουν διακρίσεις και να διατηρήσουν όλες τις θέσεις εργασίας μειώνοντας όλους τους μισθούς, τελικά κάνουν διακρίσεις εις βάρος των πιο ταλαντούχων εργαζομένων τους;

Πώς προστάτευσε η επιχείρηση το “brand name” της και κατάφερε να προσελκύσει τα νέα ταλέντα της αγοράς ώστε να ενταχθούν στους κόλπους της, ειδικά σε μία περίοδο που τα ταλέντα σπανίζουν και είναι περιζήτητα;

Αν μέσω ενός case study καταφέρουμε να ποσοτικοποιήσουμε τις απαντήσεις στα παραπάνω ερωτήματα, πιθανότατα να καταλήξουμε σε συμπεράσματα που θα επηρεάσουν στον μέλλον τις αποφάσεις που λαμβάνουν οι επιχειρήσεις σε περιόδους κρίσεων.

Η γνώση και η εμπειρία όμως που θα αποκτήσουμε θα μας είναι χρήσιμη στο μέλλον. Με το τώρα τί γίνεται; Μία άμεση συνέπεια της κρίσης η οποία μπορεί να οδηγήσει ακόμη και στην έξοδο από αυτή, πώς είναι πιθανόν να στραφούν τα ταλαντούχα στελέχη, τα πιο παραγωγικά και φιλόδοξα, προς την επιχειρηματικότητα αντί να αναζητούν έμμισθη απασχόληση με ολοένα μειούμενες αποδοχές.

* O κ. Πάνος Μπαλτάς είναι Operations Manager της εταιρείας επιλογής στελεχών People for Business
Πηγή:www.capital.gr

ΑΚΤΙΒΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟΥ

ΑΚΤΙΒΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟΥ

Έχασα το βιβλιάριο υγείας του πρώην ΤΕΒΕ, που κάποιος γνήσιος Έλληνας ονόμασε ΟΑΕΕ αγνοώντας προφανώς την απέχθεια των προγόνων μας (κι όχι μόνο) για τη χασμωδία. Κι επειδή πρέπει να κάνω κάποιες εξετάσεις, καθώς το προεκλογικό ξεθέωμα έχει αφήσει… κατάλοιπα (ελπίζω να είναι μόνο ψυχοσωματικά) πήγα στον ΟΑΕΕ (μα δεν είναι γελοίο αυτό το αρκτικόλεξο;) να βγάλω άλλο. Φυσικά χρειάζονται βεβαιώσεις, υπεύθυνες δηλώσεις, φωτογραφίες, φωτοτυπίες επικυρωμένες κ.λ.π. - ίδια γεύση, ο υπολογιστής και η διασύνδεση είναι άγνωστες έννοιες σ’ αυτά τα ευαγή ιδρύματα. Μέσα σ’ εκείνα που ζητούσαν ήταν και αντίγραφο δήλωσης στην Αστυνομία για την απώλεια του βιβλιαρίου. Τι να κάνω, πάω στην Αστυνομία και συμπληρώνω τη δήλωση απώλειας. Κλασικό σκηνικό – ο πάγκος στον διάδρομο για να συμπληρώνει ο πολίτης όρθιος και λίγο σκυφτός, το στυλό με το κορδόνι - μην τυχόν το κλέψεις, λες και θα δυσκολευτεί κάποιος να κόψει το κορδόνι και διάφοροι με πολιτικά να περιφέρονται με έναν καφέ στο χέρι και αναμμένο τσιγάρο – η απαγόρευση του καπνίσματος δεν ισχύει εδώ… Πόρκα μιζέρια! Ένας νεαρός στο γραφείο του αξιωματικού Υπηρεσίας παραλαμβάνει τη δήλωση, την πρωτοκολλεί σε ένα χαρτόνι που υποθέτω ότι έπαιζε τον ρόλο του βιβλίου πρωτοκόλλου και βγάζει να γράψει κάτι. Το γράφει και μου το δίνει, οπότε εξελίσσεται ο εξής διάλογος:

- Αυτός είναι ο αριθμός πρωτοκόλλου σας κι αυτό το τηλέφωνο της Υπηρεσίας. Πάρτε τηλέφωνο να μάθετε πότε θα είναι έτοιμη η βεβαίωση, μέσα σε 10 εργάσιμες μέρες!”

- Δεν κατάλαβα, χρειάζονται 10 μέρες για να μου δώσετε ένα χαρτί που να βεβαιώνει ότι σας παρέδωσα ένα άλλο χαρτί;

- Αυτή την προθεσμία δίνει ο νόμος.

- Ο νόμος λέει έως 10 εργάσιμες. Έως σημαίνει από τώρα έως... Μπορείτε να μου πείτε για ποιον λόγο δεν μπορώ να το πάρω τώρα; Μια σφραγίδα είναι! Γιατί θα πρέπει να ξαναρθώ;

- Και τι θα πάθετε αν ξαναρθείτε;

- Εσείς θα πάθετε αγαπητέ! Γιατί κάθε χαμένη μέρα εργασίας από την ιδιωτική οικονομία, στερεί τη δουλειά μου από έσοδα και το Δημόσιο από φόρους! Θα το καταλάβετε ποτέ;

- Τι να σας κάνω κύριε, υπάρχει και μια διαδικασία.

- Και ποια είναι η διαδικασία;

- Πρέπει να το πάτε στο απέναντι γραφείο.

- Θα το πάω τώρα.

Παίρνω λοιπόν τη δήλωση απώλειας και πηγαίνω στο απέναντι γραφείο. Ο υπάλληλος (αστυνομικός; και οι δύο με πολιτικά ήταν) μου λέει “εγώ δεν μπορώ να δώσω την βεβαίωση – να πάτε στο απέναντι γραφείο (εκεί που ήμουνα) να του πείτε να την περάσει στον υπολογιστή”. Ξαναπηγαίνω στον “πρόθυμο” του πρώτου γραφείου και του λέω “είπε ο απέναντι να την περάσετε στον υπολογιστή”. Φαίνεται ότι ο απέναντι θα ήταν ανώτερος, γιατί σηκώθηκε, πήγε σε ένα διπλανό γραφείο, με έναν προφανώς κοινόχρηστο υπολογιστή, και σε δυό λεπτά είχα τη βεβαίωση έτοιμη, σφραγισμένη από τον “απέναντι”. Αν δεν έκανα όλη αυτή την κουβέντα θα περίμενα να περάσουν 10 εργάσιμες.

Με όλα τα χαρτιά παραμάσχαλα πηγαίνω ξανά στον ΟΑΕΕ (μα δεν είναι πολύ γελοίο αυτό το όνομα;). Από την πρώτη φορά που πήγα, είχα διακρίνει στην πίσω σειρά γραφείων, σε ένα γραφειάκι που ήταν προφανές ότι μπήκε “τσόντα” δίπλα σε ένα άλλο, με εντελώς άδεια επιφάνεια, εκτός από ένα ποτήρι με φραπέ, μια χυμώδη ξανθειά με πλούσια κόμη, οποία κοιτούσε με απλανές βλέμμα το υπερπέραν και με το αριστερό χέρι έκανε στα μαλλιά της μια κίνηση ανάμεσα σε αυτοχάιδεμα, ξύσιμο και ξεψείρισμα. Εντυπωσιάστηκα όταν ξαναγυρνώντας στο γκισέ του ΟΑΕΕ μετά από 40’ περίπου, την βρήκα εκεί, στην ίδια ακριβώς θέση με έναν δεύτερο φραπέ, να κοιτάει ξανά το υπερπέραν με το χέρι στα μαλλιά σταθερά σ’ αυτή την υβριδική δραστηριότητα.

Στον ΟΑΕΕ διαπίστωσα ότι δεν είχαν περάσει τα χρόνια ασφάλισης πριν το 1995. Είμαι “στο κουρμπέτι” ασφαλισμένος από 17 χρονών και τους έβαλα να ψάξουν το παρελθόν μου. Όντως το βρήκαν στο αρχείο, σε ένα φάκελο που είχε σταλεί εδώ και 15 χρόνια από το ΤΕΒΕ του Βόλου, αλλά κανένας δεν σκέφτηκε ότι κάποια στιγμή θα πρέπει τα χειρόγραφα στοιχεία να περαστούν στο σύστημα. (Υποθέτω ότι και άλλοι θα έχουν ανακαλύψει το ίδιο κενό.) Μ’ αυτά τα πήγαινε – έλα, το ψάξιμο με τα χαρτιά, την έκδοση καινούργιου βιβλιάριου πέρασε ένα μισάωρο. Η ξανθειά σταθερή στην θέση της και στην απραξία της, η οποία διακόπηκε μόνο για να στείλει ένα μήνυμα από το κινητό. Τελειώνοντας τα δικά μου (με εξυπηρέτησαν δυο νέα παιδιά που ήταν και πρόθυμα και ευγενικά και κατατοπισμένα) δεν κρατήθηκα και ρώτησα τον γκουρού στο βάθος: “συγνώμη, της λέω, εσείς με τι ακριβώς ασχολείστε;”

- Mε τι ασχολούμαι τώρα ή γενικώς; (το εξειδίκευσε).

- Γενικώς, διότι εδώ και μια ώρα δεν ασχολείστε με τίποτε απολύτως.

- Και τι σας ενδιαφέρει εσάς;

- Με ενδιαφέρει γιατί εγώ σας πληρώνω - και ειδικώς και γενικώς.

- Εγώ δεν είμαι υπάλληλος είμαι εργολάβος!

(Επειδή με την όρο «εργολάβος» θα περίμενε κανείς να δει έναν προγάστορα μπετατζή κι όχι μια χυμώδη ξανθειά, να διευκρινίσω ότι «εργολάβος» λέγεται το καινούργιο κόλπο με το οποίο προσλαμβάνουν συμβασιούχους χωρίς να ονομάζονται συμβασιούχοι.)

- Μπορώ να μάθω ποιο ακριβώς έργο έχετε αναλάβει;

- Ρωτήστε την προϊσταμένη μου την κυρία Φ…κη.

- Εσείς δεν ξέρετε;

- Δεν μπορώ να σας πω.

- Τουλάχιστον εκτιμώ την εχεμύθειά σας.

Ρωτάω την προϊσταμένη της:

- Μπορείτε να μου πείτε με τι ασχολείται η κυρία;

- Δεν σας ενδιαφέρει κύριε!

- Για να σας ρωτάω, με ενδιαφέρει!

- Με ποια ιδιότητα ρωτάτε;

- Με την ιδιότητα του ασφαλισμένου - εργοδότη σας! Από τις δικές μου εισφορές βγαίνουν οι δικοί σας μισθοί και τα συμβόλαια εργολαβίας που υπογράφει ο ΟΑΕΕ. Μπορώ να μάθω για ποια εργολαβία θα πληρώσω;

- Να ρωτήσετε την προϊσταμένη του τμήματος την κα Μπ….η, στον 2ο όροφο, εγώ δεν μπορώ να σας πω.



Πηγαίνω στον 2ο, στην προϊσταμένη της προϊσταμένης για να λύσω το μέγα μυστήριο του συμβολαίου που ανέλαβε η ξανθειά, η οποία μου λέει το εξής απίθανο:

- Δεν ξέρω με τι ασχολείται η κυρία Κα…..λη! (έτσι λέγεται η ξανθειά).

- Ακούω καλά; Είναι υφιστάμενή σας, την βλέπετε κάθε μέρα να έρχεται και να κάθεται σε ένα γραφείο και δεν μπήκατε στον κόπο να τη ρωτήσετε με τι ασχολείται; Δεν έχετε δουλειές να της αναθέσετε; Να περάσει π.χ. στο σύστημα τα χειρόγραφα αρχεία που ποιος ξέρει πόσα χρόνια θα σκονίζονται στα ράφια σας! Δεν σας ενημέρωσαν ότι θα έρθει μια καινούργια και θα κάνει αυτό κι αυτό;

- Δεν είναι δική μου υφιστάμενη διότι την έχει προσλάβει η… Επιτελική Διεύθυνση (από τίτλους ο ΟΑΕΕ, άλλο καλό…) και αρμόδια είναι η κυρία Τ….α, στον 1ο όροφο.

Όπως φαντάζεστε, σε λίγο βρέθηκα να “συζητάω” με την κα Τ….α, για να πληροφορηθώ ότι το εμβριθές βλέμμα που εστίαζε στο υπερπέραν ήταν φρέσκια πρόσληψη και να ακούσω νέο γύρο παραδοξοτήτων:

- Η πρόσληψη της κας Κα….λη συμφέρει στον ΟΑΕΕ διότι είναι και η ίδια ασφαλισμένη και πληρώνει εισφορές!

- Μεγαλοφυές! Να μας προσλάβετε στον ΟΑΕΕ ως εργολάβους, να μας πληρώνετε, για να σας πληρώνουμε τις εισφορές! Έτσι θα λυθεί με τη μία και το πρόβλημα της ανεργίας και το πρόβλημα των εσόδων του ΟΑΕΕ! Πώς δεν σκεφθήκατε να το γενικεύσετε! Υποθέτω ότι θα κάνουμε κάποια δουλειά σαν της κυρίας Κα….λη.

- Κι εσείς πού ξέρετε τι έκανε όλη την ημέρα η κα Κα….λη; Μπορεί να είχε κουραστεί και τώρα να ξεκουράζονταν!

- Μα ακριβώς αυτό θέλω να μάθω - τι έκανε - και δεν μου λέει κανένας!

- Δεν μπορώ να σας πω κύριε! Αν δεν σας εξυπηρέτησε, κάντε μια έγγραφη καταγγελία να σας απαντήσουμε!

Πέρασα ένα άλλο δημιουργικό τέταρτο με την κα Τ….α προσπαθώντας να καταλάβω αν το είδος HOMO SAPIOS του Δημοσίου οφείλεται σε ανάλογο DNA που σε ωθεί να βρίσκεις δουλειές λουφαδόρικες ή οφείλεται σε μετάλλαξη μετά από πολλά χρόνια μισθοδοτούμενης απραξίας. Δεν έχω βγάλει συμπέρασμα. Έχω σκοπό όμως, τουλάχιστον το μυστήριο της εργολαβίας της ξανθειάς να το λύσω. Αύριο θα απευθυνθώ στην... Επιτελική Διεύθυνση του ΟΑΕΕ – μέχρι και στον... αρχιστράτηγο του ΟΑΕΕ θα φτάσω - και θα σας ενημερώσω για τη συνέχεια. Οψόμεθα.


Υ.Γ. 1 Σχεδιάζουμε στο νέο site ολόκληρη ενότητα με ανάλογες ιστορίες παραλόγου και μυστηρίου της Δημόσιας Διοίκησης. Και μια ομάδα νομικών που θα τα ψάχνει και θα τα ξεψαχνίζει. Μην καταθέτετε τα όπλα!
Υ.Γ. 2 Τα πλήρη ονόματα του... management team του ΟΑΕΕ τα έχω, και είναι στη διάθεση κάθε ενδιαφερομένου

Όσο πιο πολλούς φόρους ζητούν οι κυβερνήσεις, τόσο λιγότερα χρήματα εισπράττουν.

Στις αρχές του 1970 ο Arthur Laffer έκανε δημοφιλή μια παλιότερη θεωρία που μας δείχνει τα δημόσια έσοδα σε σχέση με την φορολογική κλίμακα.

Η θεωρία αυτή σήμερα έχει το όνομα «καμπύλη του Laffer».




Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία (που είναι εδραιωμένη ανάμεσα στους οικονομολόγους), το κράτος μπορεί να έχει αύξηση εσόδων καθώς αυξάνει τη φορολογική κλίμακα, αλλά υπάρχει ένα σημείο "T" από όπου εκεί & μετά τα έσοδα θα μειώνονται ανεξάρτητα από την αύξηση στους φορολογικούς συντελεστές.
Η θεωρία λέει ότι καθώς αυξάνονται οι φόροι, ολοένα & λιγότερα θα θελήσουν να δουλέψουν & να επιχειρήσουν με αποτέλεσμα, όταν το κράτος φτάσει να φορολογεί το 100% των κερδών, τα έσοδα θα είναι μηδέν.
Ο Ronald Reagan ήταν ο πρώτος που απέδειξε ότι αυτή η θεωρία λειτουργεί.
Με την ανάληψη της προεδρίας του, μείωσε τους ανώτατους φορολογικούς συντελεστές από το 70% στο 28% σε 7 χρόνια.
Αρχικά, η ανάπτυξη εκτινάχτηκε στο 8.5% τα πρώτα πέντε τρίμηνα, παρέμεινε στο 3.5% για το υπόλοιπο της προεδρίας του & δημιουργήθηκαν 11 εκθέσεις εργασίας τα πρώτα 4 χρόνια.
Παρόλες τις μειώσεις στους φορολογικούς συντελεστές, τα έσοδα του αμερικανικού προϋπολογισμού διπλασιάστηκαν την περίοδο 1980-1990 από $517 δις στα $1 τρις.
Παρόμοια δεδομένα έχουμε & από το ιρλανδικό οικονομικό θαύμα.
Στις αρχές της δεκαετίας του '80 όταν μπήκαμε στην τότε ΕΟΚ, η Ελλάδα μπορούσε να περηφανευτεί ότι δεν ήταν τελευταία στα πάντα. Η Ελλάδα περνούσε σε επιδόσεις την Ισπανία, Πορτογαλία & βεβαίως την Ιρλανδία. Το πόσο άσχημα ήταν τα πράγματα τότε στην Ιρλανδία, μαρτυρούν τα τότε δεδομένα. Μεταξύ 1980 & 1986, οι συνολικές δαπάνες ως προς το ΑΕΠ στην Ιρλανδία αυξήθηκαν από το 54% στο 62% του ΑΕΠ. Το χρέος προς το ΑΕΠ αυξήθηκε από 87% στο 120%, καθώς οι ελλειμματικοί προϋπολογισμοί ξεπερνούσαν το 10% του ΑΕΠ. Η δε ανεργία έφτασε & έως το 18% το 1985.
Θα μπορούσε κανείς να γράψει ένα βιβλίο για το τι έκανε η Ιρλανδία μετά από το 1985 για να ανακάμψει. Αυτό, όμως, που έκανε περισσότερο από όλα είναι να μειώσει τους φόρους στις επιχειρήσεις που σήμερα είναι στο 12,5%.
Και σε αυτή την περίπτωση, η καμπύλη του Laffer λειτούργησε άψογα.
Τα έσοδα αυξήθηκαν, η ανταγωνιστικότητα εκτινάχτηκε, το κατά κεφαλήν εισόδημα αυξήθηκε πολύ περισσότερο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο & το χρέος του ΑΕΠ μειώθηκε στο 25% μέχρι & το 2007. (Παρεμπιπτόντως, δεν πρέπει να συσχετίζουμε τα σημερινά προβλήματα της Ιρλανδίας με το φορολογικό μοντέλο. Τα σημερινά προβλήματα της Ιρλανδίας - που είναι πανευρωπαϊκό φαινόμενο - δεν έχουν καμία σχέση με το μοντέλο ανάπτυξης της χώρας αυτής.)
Ένα άλλο παράδειγμα εφαρμογής της καμπύλης του Laffer, τα διαδραματίζομενα πρόσφατα στην αγορά αυτοκινήτου στην Ελλάδα.
Τα αυξημένα τέλη καθώς & η επιβολή των περιβαλλοντολογικών τελών έχουν αποθαρρύνει πολλούς από το να έχουν αυτοκίνητο. Όσο περισσότεροι είναι οι φόροι, τόσο λιγότεροι θα είναι πρόθυμοι να τους πληρώσουν. Ναι μεν οι φόροι θα είναι αυξημένοι σε σχέση με πέρσι, διότι η αύξηση των τελών ήταν πολύ μεγάλη σε σχέση με το ποσοστό που παραδίδουν τις πινακίδες, αλλά οι παραδόσεις πινακίδων θα συνεχιστούν & το 2010 & δεν αποκλείεται πριν τελειώσει το 2010, αυτοί που δεν θα θελήσουν πλέον να έχουν αυτοκίνητο να είναι πολλαπλάσιοι αυτών που έχουν προλάβει να παραδώσουν πινακίδες μέχρι το τέλος του 2009.
Εν ολίγοις, αν συνεχίσει η κυβέρνηση να προσπαθεί να βγάλει ξύγκι από τον Έλληνα φορολογούμενο, το πιο πιθανό είναι να δούμε ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού να μην είναι πρόθυμο πλέον να πληρώσει αυτά τα αυξημένα τέλη, με αποτέλεσμα, όσο & να αυξάνει τους φόρους το κράτος, τα έσοδα να είναι μειούμενα.
Το πιο πιθανό είναι ότι έχουμε περάσει το σημείο "Τ", όπως το είχε ξεπεράσει η Ιρλανδία μέχρι το 1985. Η κατακόρυφη μείωση των εσόδων το 2009 μάλλον έτσι μπορεί να ερμηνευθεί. Το πιο πιθανό είναι τα έσοδα να συνεχίσουν να πέφτουν & το 2010 & η κυβέρνηση (όπως όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις) να βρεθούν & πάλι προ αδιεξόδου.

Θέλω να ανοίξω ένα τυροπιτάδικο!!!

Θέλω να ανοίξω ένα τυροπιτάδικο!!!

Επειδή όμως δεν έχω λεφτά,

θα ήθελα όσοι περνούν έξω από τον χώρο που σκοπεύω να ανοίξω το τυροπιτάδικο,

να μου πληρώνουν τις τυρόπιτες που δεν μπορώ προς το παρόν να τους πουλήσω,

έτσι ώστε σε κάποιο χρονικό διάστημα (π.χ. ύστερα από 2 χρόνια) να μπορώ να τους πουλώ τυρόπιτες (τις οποίες φυσικά και πάλι θα πληρώνουν)!!!

Όχι δεν είμαι βλαμμένος,

απλά προσπαθώ να ακολουθήσω την ίδια πετυχημένη πρακτική των κοινοπραξιών που έχουν αναλάβει τα έργα οδοποϊίας στο εθνικό μας δίκτυο και εισπράττουν διόδια για έργα που δεν έχουν ακόμα κατασκευάσει.


Ευχαριστώ προκαταβολικά για τη συνδρομή σας και επιφυλάσσομαι για την παρασκευή πολύ νόστιμων εδεσμάτων, όταν .....θα είμαι βέβαια έτοιμος!!!


Γ.Μ.

ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ !!!

...λεφτά υπάρχουν! (με τον Richard D. Wolff) from SLY on Vimeo.

Αυτοκίνητα και αποτσίγαρα

Αναρτήθηκε 14/01/2011

Του/Της Παύλου Τσίμα

Μια φορά κι έναν καιρό, σε χρόνια μακρινά, όταν ο Στέφανος Μάνος ήταν υπουργός χωροταξίας, την δεκαετία του 70, προχώρησε σε μια νομοθετική πρωτοβουλία που αναστάτωσε τον «ευαίσθητο» κόσμο της οικοδομής: Καμμία οικοδομή, πολύ περισσότερο πολυκατοικία, δεν θα έπαιρνε στο εξής άδεια, αν δεν είχε επαρκείς χώρους στάθμευσης για τα αυτοκίνητα των μελλοντικών της ενοίκων.

Πέρασε λίγος καιρός, ο Μάνος έφυγε από το υπουργείο κι ένας εκ των διαδόχων του έκανε μια μικρή, αθώα τροποποίηση του νόμου: Οι εργολάβοι που θα έχτιζαν πολυκατοικίες εξακολουθούσαν να έχουν υποχρέωση να κατασκευάζουν και πάρκινγκ. Αλλά αν δεν το κατασκεύαζαν, μπορούσαν να ανταλλάξουν ή να εξαγοράσουν την παράλειψη καταβάλλοντας ένα «τέλος», ένα «παρκόσημο» στην εφορία. Κι έτσι, στα τριάντα χρόνια που μεσολάβησαν, χτίστηκαν εκατοντάδες πολυκατοικίες στην Αττική, τα αυτοκίνητα των ενοίκων των οποίων τα βλέπετε, μέρα νύχτα, παραταγμένα στους γύρω δρόμους...

Θυμήθηκα την μικρή αυτή περιπέτεια διαβάζοντας τις πληροφορίες για την επικείμενη (νέα) αλλαγή στον νόμο που (υποτίθεται ότι) απαγορεύει το κάπνισμα εν Ελλάδι. Αποδεικνύοντας ότι οι καλές ιδέες δεν ξεχνιούνται, ούτε πάνε χαμένες, ο νομοθέτης αντιγράφει την μέθοδο του «παρκόσημου». Το κάπνισμα επιτρέπεται σε μπαρ, κέντρα διασκέδασης κλπ. Που έχουν εμβαδόν άνω των 300 τμ (αλλά ποιός μετράει;) και σε αντάλλαγμα ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού οφείλει «τσιγαρόσημο» στην εφορία!
Η εξέλιξη του μέτρου είναι εύκολο να προβλεφθεί: Θα ζούμε σε μια χώρα όπου τα αποτσίγαρα στα πλημμυρισμένα τασάκια στους δημόσιους χώρους θα είναι όσα και τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα στους ασφυκτιούντες δρόμους...

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε: protagon.gr

Προσοχή στην ελάχιστη καταβολή στις πιστωτικές κάρτες.

Κατά την γνωστή τους τακτική οι τράπεζες σε κάθε λογαρισμό που σας στέλνουν για την αποπληρωμή της πιστωτικής σας κάρτας, αναγράφουν οτι μπορείτε να καταβάλετε σαν ελάχιστη δόση το 3% του συνολικού σας χρέους.

Για παράδειγμα αν το συνολικό σας χρέος είναι 1000€ τότε η ελάχιστη καταβολή θα είναι 30€ !!! . Δελεαστικό έτσι ?

Αν τώρα υποθέσουμε οτι κάθε μήνα πληρώνετε την ελάχιστή καταβολή 30€ χωρίς να χρεώνετε την κάρτα σας με νέες αγορές, θα φτάσετε να αποπληρώσετε το υπόλοιπο σας σε 3 χρόνια και 7 μήνες έχοντας επιβάρυνση περίπου 374 € σε τόκους η αλλιώς το 35,6 % του συνολικού χρέους !!! .
΄
Ολα αυτά με την προυπόθεση οτι δεν θα χρησιμοποιήσετε την πιστωτική σας κάρτα για τα επόμενα 3,7 χρόνια η δεν έχετε αγοράσει κάτι με δόσεις !!!

Με λίγα λόγια το κόλπο που έχουν σκεφτεί οι τράπεζες ειναι : ΟΤΑΝ ΠΛΗΡΩΝΕΤΕ ΚΑΘΕ ΜΗΝΑ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΕΛΑΧΙΣΤΗ ΚΑΤΑΒΟΛΗ, ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΡΕΩΣΕΤΕ ΠΟΤΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΩΤΙΚΗ ΣΑΣ ΚΑΡΤΑ !!!

Ο υπολογισμός έγινε με την βοήθεια του site :
http://bi-systems.gr/BFR/card_payoff.html

Δείτε επίσης κάποια παραδείγματα για το πώς μπορείτε να αποπληρώσετε το χρέος σας στις πιστωτικές κάρτες.

Λεφτά υπάρχουν!

Αναρτήθηκε 29/11/2010

Του/Της Σταύρου Θεοδωράκη

Στην αρχή πίστεψα ότι ήταν αστείο. Μια από αυτές τις φήμες, δηλαδή, που κυκλοφορούν στην πόλη, φιλοδοξούν να γίνουν ειδήσεις αλλά το επόμενο πρωί έχουν εξατμιστεί. Ήρθε όμως η ανακοίνωση από το γραφείο της Τίνας Μπιρμπίλη και τα πράγματα σοβάρεψαν: «Μετά από πληροφορίες ότι η ΔΕΗ ενέκρινε και χορήγησε δάνειο στη ΓΕΝΟΠ, το Υπουργείο Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής ζήτησε εγγράφως εξηγήσεις από τη διοίκηση».

Η ΔΕΗ λοιπόν –το ξαναγράφω για να συνειδητοποιήσετε το γεγονός- χορήγησε μισό εκατομμύριο ευρώ δάνειο στο συνδικαλιστικό σωματείο των εργαζομένων της. Οι λεπτομέρειες υπάρχουν παντού στο Ιντερνετ πλάι σε άλλες ειδήσεις που αφορούν την ΔΕΗ. Αντιγράφω: «Η ΔΕΗ έκοψε το ρεύμα σε 3 οικογένειες ανέργων στην Πάτρα, με 4, 3 και 2 παιδιά αντίστοιχα». «Κάθε μέρα η ΔΕΗ κόβει το ρεύμα σε 160 οικογένειες». Η μεγαλύτερη επιχείρηση της χώρας δηλαδή κόβει το ρεύμα σε κάποιους απόκληρους και ταυτόχρονα ενισχύει τους προνομιούχους συνδικαλιστές της.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι δεν θα πρέπει να μας παραξενεύει. Όλα συνεχίζουν να γίνονται όπως τα έχει διδάξει το κομματικό, πελατειακό μας σύστημα. Σε κάθε υποσύνολο της χώρας υπάρχουν «οι δικοί μας» υπάρχουν και «οι άλλοι». Τα πειθαρχικά των εφοριακών δεν τιμωρούν τους εφοριακούς – τα νοσοκομεία καλύπτουν τις ανάρμοστες σχέσεις των φαρμακευτικών εταιρειών με τους γιατρούς – οι διευθύνσεις του υπουργείου Γεωργίας καλύπτουν τους μαϊμού επιδοτούμενους αγρότες – οι φοιτητικές παρατάξεις και καθηγητές των Πανεπιστημίων ανέχονται να μοιράζονται οι έδρες σε συγγενείς και φίλους - οι εργαζόμενοι της Βουλής απολαμβάνουν πρωτοφανή μισθολογικά προνόμια – οι δημοσιογράφοι δεν μιλούν για τους επιχειρηματίες ΜΜΕ που δεν πληρώνουν φόρους, ΙΚΑ, μικα και όλα τα συναφή…

Μια ατέλειωτη αλυσίδα αλληλοεξυπηρετήσεων στο πνεύμα της παλιάς ελληνικής παροιμίας: «Κράτα με να σε κρατώ ν' ανεβούμε το βουνό». Μόνο που τώρα πια δεν υπάρχει βουνό, παρά μόνο βάραθρο.

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε: protagon.gr 24/11/2010

Τέως Λούζερ; Απο τον Νίκο Δήμου

Αναρτήθηκε 26/11/2010
Του/Της Νίκος Δήμου
Αναδημοσίευση απο το LiFo

Αυτό δεν είχε ξαναγίνει!

Τόσες δεκαετίες που ψηφίζω, στα αποτελέσματα βρισκόμουν πάντα με τους «Λοιπούς». Με κάτι μικρά κομματίδια και υπόλοιπα που δεν είχαν ούτε δική τους θέση στον πίνακα αποτελεσμάτων. Κι ένιωθα πάντα μόνος, περιθωριακός και αποσυνάγωγος. Loser.

Και ξαφνικά, την Κυριακή το βράδυ ένιωσα το συναίσθημα του νικητή. Είχα ψηφίσει και στηρίξει υποψηφίους που ήταν καθαρά αουτσάιντερ, που κανείς δεν τους έδινε πιθανότητες επιτυχίας - και οι οποίοι κέρδισαν!

Κάτι σημαντικό είχε αλλάξει στη ζωή μου.

Το πρώτο που έκανα ήταν να προσθέσω ένα σχόλιο στο μπλογκ μου:

«Υστερόγραφο για τις εκλογές: ίσως και να υπάρχει Θεός, αφού τιμώρησε την αλαζονεία του Κακλαμάνη. Πάντως, σίγουρα δεν θα είναι ο θεός του Άνθιμου».

Μετά κέρασα την παρέα. Κι αυτό δεν είχε συμβεί ποτέ. Όχι από τσιγκουνιά - δεν είχα λόγο να κεράσω. Ακόμα και στο ποδόσφαιρο, οπαδός της ΑΕΚ, μισή νίκη και δύο ήττες μαζεύουμε.

Δεν ξέρω τι θα κάνουν ο Καμίνης (που ψήφισα) και ο Μπουτάρης (που στήριξα). Εύχομαι κι ελπίζω τα καλύτερα. Αυτό που ξέρω είναι ότι για πρώτη φορά δύο άνθρωποι έξω από το κύκλωμα της πολιτικής, επιτυχημένοι στη ζωή τους, με ανοιχτή σκέψη και ευρείς ορίζοντες, κατακτούν πολιτικό αξίωμα. Δύο άνθρωποι πέρα από τον λαϊκισμό που κατατρώει τις σάρκες μας, που έλεγαν αλήθειες (μερικές φορές δυσάρεστες), που δεν χάιδευαν αυτιά, κατάφεραν να πείσουν την πλειοψηφία.

Ειδικά χάρηκα για τη Θεσσαλονίκη, που είχε γίνει το κέντρο της μισαλλοδοξίας, του ψευτο-πατριωτισμού και της κούφιας ρητορικής. Ποια; Αυτή η επί αιώνες τόσο ανοιχτή πολυεθνική και πολυπολιτισμική πόλη, η καρδιά και το μυαλό των Βαλκανίων, είχε βουλιάξει στη μικρο-παράνοια.

Κι εγώ, που μετά από μία ζωή περιθώριο βρέθηκα να είμαι mainstream, νιώθω βαθιά ικανοποίηση. Διότι δεν άλλαξα εγώ, δεν ακολούθησα το ρεύμα των πολλών. Εγώ τα ίδια λέω και γράφω, σαράντα χρόνια τώρα. Αυτές οι εκλογές με δικαιώνουν.

Εντάξει, ξέρω τις δυσκολίες. Mπορεί στην πράξη να μην αλλάξουν πολλά. Αλλά λίγο το έχεις να νιώσεις (έστω και για λίγο) κερδισμένος;

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε: LiFo 17/112010

Ο ψηφοφόρος έχει πάντα δίκιο ...

Σε αυτές τις εκλογές :

- Η σοβαρότητα και η συνέπεια κέρδισε την αλαζονεία (βλ. Καμίνης - Κακλαμάνης , Μίχας - Μιχαλολίακος).

- Η ανεξάρτητες φωνές κέρδισαν τα κομματικά στρατιωτάκια (βλ. Μπούταρης - Γκιουλέκας, Τατούλης - Δράκος )

Τα αποτελέσματα των χθεσινών εκλογών δείχνουν τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει το πολιτικό μας σύστημα. Τα πράγματα δεν ειναι τόσο μαύρα και άραχνα, υπάρχει τελικα ελπίδα !

Ο κόσμος έδειξε οτι θέλει αυτούς που μπορούν να κάνουν την δουλειά, χωρίς να υπολογίζουν το κομματικό κόστος και χωρίς να βάζουν προσωπικό τους συμφέρον πάνω απο το γενικό όφελος.

Το στοίχημα ειναι τώρα να δείξουν οι εκλεγμένοι (Καμίνης και Μπουτάρης κυριώς) ότι μπορούν να τα καταφέρουν.

Όπως στην Δημοτικές εκλογές βγάλαμε τις κομματικές παροπίδες και αναδείξαμε τον καλύτερο δήμαρχο για την περιοχή μας, έτσι και στις επόμενες εθνικές εκλόγες πρέπει να ψηφίσυμε με κύριο γνώμονα το καλό του τόπου.

Το μήνυμα των εκλογών ειναι απλό : " Δεν θέλουμε να διαλέξουμε έναν απο τους πράσινους, τους μπλέ η τους κόκκινους , αλλα τους καλύτερους απο ένα ευρύ φάσμα χρωμάτων".

Μετά την καταγίδα το ουράνιο τόξο έχει αρχίσει να ξεπροβάλει !

Γ.Μ.

Διά της εις άτοπον εκλογής

Πολλά μπορεί να σκεφτεί ένα άρρωστο μυαλό. Ενας πωρωμένος κομμουνιστής θα μπορούσε να ψηφίσει Δεξιά ώστε να μην εκλεγεί δήμαρχος της εναλλακτικής Αριστεράς. Ενας γιαλαντζί ανεξάρτητος θα μπορούσε να αποπροσανατολίσει ώστε να μη δώσει δύναμη σε άλλον ανεξάρτητο. Ενας βαθιά πολιτικοποιημένος ίσως προτιμά να κολυμπά στα σκουπίδια παρά να ψηφίσει κάποιον που αποδέχεται το μνημόνιο. Ολα αυτά έχουν πλάκα και είναι αποδεκτά όσο τεκταίνονται στην τηλεόραση, όσο δηλαδή επηρεάζουν τα χρώματα σε καρτέλες και αριθμούς σε πίνακες. Ολα αυτά έχουν πλάκα όσο δίνουν τροφή σε αναλυτές, δημοσιογράφους, σχολιαστές. Αν οι ψηφοφόροι των Αθηνών έχουν ιδεολογικές αγκυλώσεις και υπολογίζουν πολιτικά το αποτέλεσμα των δημοτικών εκλογών, θα πρέπει να κάνουν μια δεύτερη σκέψη. Μια σκέψη για τα παπούτσια τους. Είναι ντροπή να πατούν τέτοια γλίτσα σε ευρωπαϊκή πρωτεύουσα.

Είναι ριψοκίνδυνο να υμνήσουμε τον κ. Γιώργο Καμίνη. Είναι εξίσου ριψοκίνδυνο να τον ψηφίσουμε. Ο άνθρωπος αυτός δεν είναι καν πολιτικός. Μπορεί να έχει ακούσει παράπονα πολιτών, μπορεί να είναι κοντά στα χαμηλά και μεσαία στρώματα, μπορεί να έχει εικόνα της κοινωνικής διαστρωμάτωσης όπως διαμορφώνεται, εν τούτοις δεν έχει να δείξει έργο. Το γεγονός ότι έχει ακούσει τα παράπονα και έχει συγκροτημένη άποψη για τις ανάγκες των κατοίκων της πόλης δεν αποτελεί εχέγγυο για τις διαχειριστικές ικανότητές του. Υποθετικά θα μπορούσε να είναι ένας καλός δήμαρχος. Υποθετικά, αφού δεν υπάρχουν δείγματα πολιτικών ικανοτήτων.

Το ερώτημα στο οποίο καλούνται να απαντήσουν οι Αθηναίοι είναι απλό: «Πόσο χειρότερος μπορεί να είναι ο Καμίνης από τον Κακλαμάνη;». Πόσο χειρότερη μπορεί να γίνει η πόλη; Ο κ. Κακλαμάνης κατηγορεί τον αντίπαλό του πως είναι κάτοικος Χαλανδρίου. Αυτό έχει να του προσάψει. Η αλήθεια είναι ότι όποιος μπορεί να φύγει από την ένδοξη πόλη το κάνει χωρίς συναισθηματικούς ενδοιασμούς. Το μόνο που δένει τον Αθηναίο με την πρωτεύουσα είναι η πιθανή ιδιοκτησία. Αν εξαιρέσουμε την αξιοπρεπή νησίδα του πρωινού Κολωνακίου, ο δήμος της Αθήνας χαρακτηρίζεται από τα ξερά δέντρα, τα σπασμένα πεζοδρόμια, την ανομία, το σκότος, την έλλειψη δραστηριοτήτων. Σαν ειρωνεία σε όλα αυτά επικρέμανται παντού τα χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια επί δωδεκαμήνου. Το δημοτικό έργο συρρικνώνεται σε κάτι γελοίες, πανάκριβες φιέστες στο Σύνταγμα και σε δράσεις όπου ο δήμος εμφανίζεται να παραχωρεί την αιγίδα.

Ο πρώτος γύρος στις δημοτικές εκλογές της Αθήνας έδωσε σαφή μηνύματα. Το θαυμαστό 7,5% του κ. Αμυρά με τα «5 Π» (πεζοδρόμια, ποδήλατα, πράσινο, πάρκινγκ, πολιτισμός), η αποδυναμωμένη πλην όμως υπαρκτή Κουμουνδούρου, το ισχυρό ΚΚΕ μπορούν να οδηγήσουν την Αθήνα σε μια καλύτερη κατάσταση. Τα κομματικά μηνύματα εστάλησαν, οι Βρυξέλλες άκουσαν, οι αγορές παρατηρούν. Την Κυριακή θα βγει δήμαρχος και θα είναι ή ο ένας ή ο άλλος. Δεν υπάρχει τρίτη επιλογή και σε καμία περίπτωση δεν θα γίνουν πρόωρες δημοτικές εκλογές. Ο δήμαρχος θα είναι εκεί για μία τετραετία. Ο κ. Κακλαμάνης έχει όλα τα εχέγγυα να βουλιάξει την πόλη στον βόθρο και στα χρέη. Ο κ. Καμίνης δεν έχει τίποτε. Εχει μόνο το βιογραφικό ενός επιστήμονα που δούλεψε σε θέση ευθύνης, έχει την καλή μαρτυρία ανθρώπων που τον ξέρουν από καθήκοντα άσχετα με αυτά που καλείται να αναλάβει.

Γιατί να ψηφιστεί ο Καμίνης; Γιατί να εκλεγεί δήμαρχος; Επειδή απλούστατα η Αθήνα είναι χειρότερη από ποτέ. Ζήσαμε την καλύτερη εκδοχή της το 2004. Από εκεί και πέρα ξεκίνησε η κατακόρυφη πτώση. Τον κ. Κακλαμάνη τον δοκιμάσαμε. Τον κ. Καμίνη δεν τον ξέρουμε. Φαίνεται όμως ότι ο άνθρωπος αυτός είναι «μια κάποια λύσις».

Δεν αλλάζουμε πόλη. Αλλάζουμε δήμαρχο.

Αναρτήθηκε 11/11/2010

Του/Της Στέλιου Κούλογλου

Όπως στα επιτραπέζια παιχνίδια, η κυβέρνηση έριξε μια μέτρια ζαριά και ξαναγύρισε στην αφετηρία. Ο πρωθυπουργός απείλησε με πρόωρες εκλογές αν δεν υπερψηφιστούν οι κυβερνητικοί υποψήφιοι στις περιφέρειες και στο τέλος έφερε ένα μέτριο αποτέλεσμα: το ΠΑΣΟΚ είναι πρώτο κόμμα αλλά με δέκα μονάδες λιγότερες από το 2009, πράγμα που σημαίνει ότι ούτε να θριαμβολογήσει μπορεί αλλά ούτε και να παραιτηθεί. Έτσι, ο κ.Παπανδρέου ξαναγύρισε εκεί που είχε μείνει: αντιμέτωπος με τα ίδια ακριβώς προβλήματα που αντιμετώπιζε τη παραμονή των εκλογών.

Γιατί το πραγματικό πρόβλημα της κυβέρνησης δεν είναι ούτε το όποιο αποτέλεσμα των αυτοδιοικητικών εκλογών, ούτε καν το μνημόνιο: είναι η ίδια. Το συγκεκριμένο μνημόνιο είναι μια πολύ κακή συμφωνία που υπέγραψε μια χώρα, η οποία όμως ζούσε πραγματικά πέρα από τις δυνάμεις της, δεν είχε σχέδιο επιβίωσης και ανάπτυξης και χρειάζεται ριζικές αλλαγές. Ολοι καταλάβαιναν ότι με κάποιον τρόπο έπρεπε να σουλουπωθεί. Γι' αυτό η πλειοψηφία των πολιτών επέδειξε ανοχή όταν η κυβέρνηση ανακοίνωσε τα δραστικα μέτρα λιτότητας, τα οποία παρουσιάστηκαν ως μονόδρομος.

Γρήγορα, όμως, αποδείχθηκε ότι ο μονόδρομος ήταν αδιέξοδο. Τα περιοριστικά μέτρα δεν συνδυάστηκαν με κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο εξόδου από την κρίση και ανάπτυξης, αφού μια ολόκληρη χώρα δεν μπορεί να λειτουργεί με ιδανικό πόσο θα πέσουν τα spreads στις «αγορές». Και με το πέρασμα των μηνών έγινε φανερό ότι η κυβέρνηση δεν είναι σε θέση να διαχειριστεί την κρίση.

Γιατί για την κατάσταση στα νοσοκομεία έναν χρόνο μετά τις εκλογές, για το γεγονός ότι για να ανοίξεις ψιλικατζίδικο στην Ελλάδα είναι πιο δύσκολο από το να χτίσεις πυρηνικό εργοστάσιο στη Γερμανία, ότι σε πολλές εφορίες δεν υπήρχαν μέχρι πρότινος διευθυντές για να εισπράξουν τους φόρους ή ότι στην ΕΡΤ-3 της ρημαγμένης Θεσσαλονίκης παραμένει η ίδια αποτυχημένη διοίκηση, δεν ευθύνεται ούτε το μνημόνιο, ούτε το ΔΝΤ, ούτε η τρόικα ή ο κακός μας ο καιρός: ευθύνεται η παροιμιώδης ανεπάρκεια της μεγάλης πλειοψηφίας των μελών ενός από πολυπληθέστερα υπουργικά συμβούλια στην ιστορία της χώρας.

Η ίδια ανεπάρκεια εκφράστηκε και στην περίπτωση των αυτοδιοικητικών εκλογών. Λες και δεν έχουν καταλάβει τι μέτρα είχαν πάρει με τις περικοπές μισθών, συντάξεων κ.λπ., οι κυβερνητικοί αρμόδιοι πίστευαν το καλοκαίρι ότι θα κερδίσουν τουλάχιστον 10 από τις 13 περιφέρειες. Τον Σεπτέμβρη δήλωσαν ότι οι εκλογές δεν είχαν άλλο διακύβευμα πέρα από τον «Καλλικράτη» και ύστερα η κυβέρνηση κοιμήθηκε για ενάμιση μήνα, βοηθούντος και του ανασχηματισμού του Σεπτεμβρίου, με τον οποίο έμπλεξαν τα μπούτια τους. Όταν ξύπνησαν στα μέσα Οκτώβρη και είδαν τον Δημαρά να περνάει στον δεύτερο γύρο πανικοβλήθηκαν, με αποτέλεσμα να θέσουν το δίλημμα «ή μας ψηφίζετε ή χάος».

Ενός κακού, μύρια έπονται. Η πόλωση ίσως βοήθησε τους υποψηφίους του ΠΑΣΟΚ αλλά βοήθησε και τη ΝΔ, που νεκραναστήθηκε σαν να υπάρχει Λάζαρος και στην πολιτική. Το μέτριο εκλογικό αποτέλεσμα έχει βγάλει πλέον το τζίνι των πρόωρων βουλευτικών εκλογών από το μπουκάλι, δηλαδή ό,τι χρειαζόταν λιγότερο μια χώρα που έχει ανάγκη να δουλέψει και να οργανωθεί, αντί να εκλογολογεί. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το περίφημο δίλημμα της διακαναλικής έφερε σε δύσκολη θέση τις δυνάμεις της αλλαγής στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.

Στην πρώτη, που ιδιαίτερα μας ενδιαφέρει, το δίλημμα «μνημόνιο ή κυβέρνηση» είναι πέρα ως πέρα ύπουλο και παραπλανητικό. Ζούμε σε μια πόλη όπου η ζωή χειροτερεύει εμφανώς, βδομάδα με τη βδομάδα. Δεν έχει καμία σημασία αν ο κ. Κακλαμάνης είναι υπέρ του μνημονίου, του Παναθηναϊκού ή του θαλάσσιου ελέφαντα. Το γεγονός είναι ότι μέσα σε τέσσερα χρόνια έχει αποτύχει παταγωδώς και η επανεκλογή του θα σημάνει επικύρωση της χρεοκοπίας. Αν στην πρώτη θητεία του έκανε την πόλη πιο βρόμικη, απολίτιστη και αβίωτη από ποτέ, στη δεύτερη θα πρέπει να μετακομίσουμε. Ε, λοιπόν, δεν θέλουμε ν' αλλάξουμε πόλη. Ας αλλάξουμε τον δήμαρχο.

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε: LiFo 11/11/2010

Ριζοσπαστική πρόταση Μάνου

Αρκετές φορές στο παρελθόν έχουμε δημοσιεύσει τις απόψεις του Στέφανου Μάνου.

'Οποιος έχει παρακολουθήσει τις προτάσεις του όλα αυτά τα χρόνια μπορεί εύκολα να καταλήξει στα εξής συμπεράσματα:

Α) Μια μεγάλη μερίδα του ελληνικού λαού συμφωνεί με τις σκέψεις/απόψεις του.

Β) Στην διάρκεια του χρόνου επαληθεύονται οι προβλέψεις του.

Γ) Στην διάρκεια του χρόνου υλοποιούνται (τελικά) οι προτάσεις του.

Δ) Αναφέρει συγκεκριμένες προτάσεις με επιχειρήματα και παραδείγματα.

Ε) Το κυριώτερο, έχοντας συμβάλει καταλυτικά στα περισσότερα (αν όχι σε όλα) τα μεγάλα έργα, έχει αποδείξει στο παρελθόν οτι μπορεί να υλοποίησει τις προτάσεις του.

Με αυτά τα δεδομένα, αξίζει να εξέτασουμε σοβαρά την νέα πρόταση του που δημοσίευσε η ΕΣΤΙΑ στις 20/10/2010 με αφορμή μια ομιλία του στις 18/10/2010 στα πλάισια του κόμματος ΔΡΑΣΗ.

Παρά τις πρώτες αστείες αντιδράσεις περι αποικιορατικής λογικής που ακούστηκαν κατα την διάρκεια της ενημερωτικής εκπομπής ΑΝΑΤΡΟΠΗ (MEGA) http://www.megatv.com/anatropi/% την προηγούμενη δευτέρα, είμαι πεπισμένος οτι αν δεν ακολουθήσουμε την πρόταση του, μετά απο χρόνια θα αναφωνήσουμε το γνωστό "πάλι δίκιο είχε ο Μάνος "....

Γ.Μ.

Αναρτήθηκε 20/10/2010

Αναδημοσίευση απο την εφημερίδα "ΕΣΤΙΑ"

Πρότασις Μάνου
γιά την οικονομία

http://www.drassi.gr/index.php?id=1215&title=Ριζοσπαστική

Αμερόληπτη αξιολόγησις της δημοσίας διοικήσεως

Μέσα στο νοσηρό κλίμα που έχουν δημιουργήσει τα δύο μεγάλα κόμματα με την στείρα παρελθοντολογία, υπάρχουν και κάποιες πρακτικές φωνές που προτείνουν λύσεις. Μία εξ αυτών είναι η φωνή του κ. Στέφανου Μάνου, ο οποίος έκανε συγκεκριμένες προτάσεις που μπορούν να απεγκλωβίσουν την ελληνική οικονομία από το σημερινό αδιέξοδο.

Το θεσμικό πλαίσιο

Σε ομιλία που εξεφώνησε προχθές στα πλαίσια του κόμματός του «Δράση», ο κ. Μάνος επεσήμανε κάτι που δεν φαίνεται να είναι απολύτως συνειδητό στον τόπο μας. Ότι η αιτία γιά την σημερινή κρίση δεν είναι εξωγενής, αλλά οφείλεται αποκλειστικά στα δικά μας λάθη και στην δική μας νοοτροπία. Παρέθεσε δε το εξής παράδειγμα: Γιατί λ.χ. οι ντομάτες που παράγονται στην Ολλανδία, πωλούνται στην ελληνική αγορά φθηνότερα από τις ελληνικές, παρά το μεταφορικό κόστος τους; Προδήλως διότι κάτι πάει στραβά με τον δικό μας τρόπο παραγωγής, που συνεπάγεται υψηλότερο κόστος και ακριβώτερη τιμή. Αυτό λοιπόν, κατά τον κ. Μάνο, ισχύει γιά τους περισσότερους τομείς της ελληνικής οικονομίας που έχουν παύσει να είναι ανταγωνιστικοί. Και αυτό πρέπει να αλλάξη.

- Πώς θα αλλάξη; Με δεδομένο ότι το κύριο πρόβλημα είναι το κράτος το οποίο έχουμε δημιουργήσει εμείς οι ίδιοι, πρέπει να εξευρεθή τρόπος να αλλάξη το κράτος. Και επ' αυτού, ο κ. Μάνος έκανε την εξής σκέψη:

- Επειδή όλα αρχίζουν και τελειώνουν από το παράλογο θεσμικό πλαίσιο που ισχύει στην χώρα μας, θα μπορούσαμε να επιλέξουμε ένα ακατοίκητο νησί, π.χ. την Μακρόνησο, και να αποφασίσουμε ότι σε αυτό θα ισχύη το θεσμικό πλαίσιο μιάς άλλης ευρωπαϊκής χώρας, π.χ. της Ολλανδίας. Είναι σχεδόν βέβαιο ότι μέσα σε λίγα χρόνια το τμήμα αυτό της ελληνικής επικράτειας θα είχε προοδεύσει με αλματώδη ρυθμό.

Η σκέψις αυτή ίσως ακούγεται ουτοπική. Γι' αυτό ο κ. Μάνος προτείνει να γίνη κάτι πιό απλό και εφικτό. Γιά την αλλαγή του θεσμικού πλαισίου που έχει τόση ανάγκη η χώρα μας, να προσπαθήσουμε να αξιοποιήσουμε την «τρόικα». Αντί να στοχοποιούμε το μνημόνιο γιά τα επώδυνα μέτρα που προβλέπει, να ζητήσουμε εμείς οι ίδιοι την διεύρυνσή του, προκειμένου να βελτιώσουμε τον τρόπο λειτουργίας της δημοσίας διοικήσεως στην χώρα μας. Και να ζητήσουμε την εγκατάσταση ειδικής υπηρεσίας, εποπτευομένης από τους Ευρωπαίους, η οποία να προβή σε αμερόληπτη αξιολόγηση όλων των στελεχών και υπηρεσιών της ελληνικής δημοσίας διοικήσεως.

Στην πραγματικότητα, αυτό που προτείνει ο κ. Μάνος ήδη γίνεται, αλλά σε πολύ μικρή δόση. Η κατάργησις της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας και η δημιουργία ανεξάρτητης Στατιστικής Αρχής, κάτι ανάλογο είναι. Βλέποντας οι Ευρωπαίοι την αναξιοπιστία των ελληνικών στατιστικών στοιχείων απαίτησαν την εν λόγω αλλαγή. Κάτι αντίστοιχο λοιπόν, θα μπορούσε να επιδιωχθή και γιά άλλες κρατικές υπηρεσίες. Άραγε ωφελήθηκε η Ελλάς που επί τόσα χρόνια δεν διέθετε έγκυρα στατιστικά στοιχεία; Σήμερα όλοι αποδίδουν σε αυτά την επελθούσα καταστροφή. Γιατί λοιπόν να μη ζητήσουμε την συνδρομή των ξένων γιά να διορθώσουμε και τα άλλα κακώς κείμενα;

Ζήτημα οργανώσεως

Σε ανύποπτο χρόνο, η «Εστία» είχε κάνει μία ανάλογη πρόταση. Το 2004, όταν η εθνική ομάς ποδοσφαίρου κατέκτησε το ευρωπαϊκό κύπελλο και με δεδομένο ότι η επιτυχία οφείλετο σε μεγάλο βαθμό σε έναν Γερμανό (τον Όττο Ρεχάγκελ) ο οποίος είχε κατορθώσει να οργανώση τους ατίθασους Έλληνες, γράψαμε ότι καλό θα ήταν να αναθέσουμε σε ξένους και την οργάνωση της δημοσίας διοικήσεως. Με το εξής επιχείρημα:

- Μόνον ξένοι συνειδητοποιούν πόσο άχρηστες είναι οι χιλιάδες γραφειοκρατικές διαδικασίες που ταλαιπωρούν ασκόπως τους πολίτες στον τόπο μας, ώστε να προτείνουν την κατάργησή τους.

Σήμερα ο κ. Μάνος είναι ακόμη πιό συγκεκριμένος γιά το τί πρέπει να αναθέσουμε στους ξένους: Την αμερόληπτη αξιολόγηση των στελεχών και υπηρεσιών του δημοσίου, ώστε σε πρώτη φάση να αρθή η έλλειψις εμπιστοσύνης που υπάρχει σήμερα. Και με βάση αυτό, να βελτιωθή το θεσμικό πλαίσιο και η λειτουργία της δημοσίας διοικήσεως. Μόνον έτσι υπάρχει ελπίς να φθάσουμε κάποτε στο επίπεδο των Ολλανδών.

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε: Εστία 20.10.2010

ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΠΕΝΤΙΚΙΟΥΡ ΣΤΟΝ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟ

ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 18/09/2010 ΕΠΙΣΚΕΦΘΗΚΑ ΣΤΟΝ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟ ( ΑΘΗΝΑΣ 56 ) ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ "ΝΥΧΙΑ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗ " ΕΚΑΝΑ ΠΕΝΤΙΚΙΟΥΡ ΚΑΙ ΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΜΕΙΝΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΗ ΕΙΝΑΙ ΜΗΔΑΜΙΝΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΟΤΙ ΔΕΝ ΤΗΡΟΥΝ ΚΑΝΕΝΑ ΚΑΝΟΝΑ ΥΓΕΙΥΝΗΣ .

ΣΕ ΕΡΩΤΗΣΗ ΜΟΥ ΑΝ ΕΧΟΥΝ ΚΛΙΒΑΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΑΠΟΣΤΕΙΡΩΝΟΥΝ ΤΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ ΔΕΝ ΠΗΡΑ ΚΑΜΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ ΟΣΗ ΩΡΑ ΠΕΡΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΕΓΝΩΣΟΥΝ ΤΑ ΝΥΧΙΑ 3 ΑΤΟΜΑ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΣΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΚΑΠΝΙΖΑΝ ΕΝΤΟΣ ΤΟΥ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΟΣ!!!!!! ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΦΕΥΓΟΝΤΑΣ ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΔΩΣΑΝ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΓΙΑΤΙ ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝ ΤΑΜΕΙΑΚΗ!!!!!!! ΠΕΙΤΕ ΜΟΥ ΣΕ ΤΙ ΚΡΑΤΟΣ ΖΟΥΜΕ ???????

ΑΠΟ konstantina koyfoudaki

Μια πολυ λογική πρόταση του Στέφανου Μάνου για το 1 δις που αναζητεί η κυβέρνηση ... !!!

Αναρτήθηκε 12/09/2010

Του/Της Στέφανος Μάνος

Η τακτική κρατική επιχορήγηση των κομμάτων το 2009 έφθασε τα 68,2 εκατομμύρια ευρώ, σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα τον περασμένο Ιούλιο ο υφυπουργός Οικονομικών κ. Σαχινίδης. Το 2010 η τακτική επιχορήγηση των κομμάτων θα περιοριστεί σε 52,7 εκατομμύρια ευρώ, πάντα σύμφωνα με τον κ. Σαχινίδη. Αξιοσημείωτο είναι ότι η τακτική επιχορήγηση των κομμάτων στηρίζεται σε νόμο που προσδιορίζει ακριβώς τι δικαιούνται να εισπράξουν τα κόμματα. Ο περιορισμός του 2010, όμως, δεν έχει κατοχυρωθεί νομοθετικά, δηλαδή δεν στηρίζεται πουθενά. Δεδομένου ότι τα κόμματα είναι παμφάγα και τα ποσά που λαμβάνουν δεν τους φθάνουν έχουν δανειστεί από τις τράπεζες (κυρίως την Αγροτική) ποσά που ισούνται με τις κρατικές επιχορηγήσεις τεσσάρων ετών. Γι’ αυτό δεν θα εκπλαγώ αν ο περιορισμός για το 2010 παραμείνει στα χαρτιά. Τα κρατικά λεφτά δεν τελειώνουν εδώ. Στην τακτική επιχορήγηση προστίθεται εκλογική επιχορήγηση, αποσπασμένοι δημόσιοι υπάλληλοι κ.λπ.

Προϋπόθεση για την κρατική χρηματοδότηση ενός κόμματος είναι να έχει συγκεντρώσει στις προηγούμενες εκλογές ποσοστό μεγαλύτερο από 1,5%. Στις εκλογές του 2009 τα κόμματα που πέρασαν το 1,5% συγκέντρωσαν περί τα 6,75 εκατ. ψήφους.

Το 2009 τα κόμματα εισέπραξαν 68,2 εκατ. ευρώ, που αντιστοιχούν σε 10,10 ευρώ ανά ψήφο.

Για το ζήτημα της υπερβολικής δαπάνης για τα κόμματα έχω γράψει και μιλήσει επανειλημμένως, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Είναι χαρακτηριστικό ότι τον περασμένο Ιούλιο επιχειρήθηκε στη Βουλή μια «νυχτερινή» αύξηση της επιχορήγησης που απετράπη την τελευταία στιγμή.

Δεν θα ξαναέγραφα, αν την περασμένη Τρίτη δεν είχα λάβει μέρος σε μια συνάντηση της Διεθνούς Διαφάνειας που επεξεργάζεται διάφορες ιδέες για το πολιτικό χρήμα και τη χρηματοδότηση των κομμάτων όπου πληροφορήθηκα ότι στη Γερμανία το κράτος επιχορηγεί τα πολιτικά κόμματα που πέρασαν το 0,5% με 0,70 ευρώ ανά ψήφο.

Η χρεοκοπημένη Ελλάδα που εκλιπαρεί τη Γερμανία να τη στηρίξει οικονομικά επιχορηγεί τα κόμματά της με 10,10 ευρώ ανά ψήφο και οι «φτωχοί» Γερμανοί με 0,70 ευρώ. Αν εφαρμόζαμε το γερμανικό σύστημα, η δαπάνη των 68,2 εκατ. ευρώ θα περιοριζόταν σε 4,7 εκατομμύρια, μια ετήσια οικονομία 63,5 εκατ. ευρώ.

Το ένα δισεκατομμύριο που αναζητεί η κυβέρνηση απειλώντας μας με αύξηση του ΦΠΑ ή και αύξηση του φόρου στο πετρέλαιο θέρμανσης μπορεί να βρεθεί σχετικά εύκολα με τον περιορισμό αδικαιολόγητα προκλητικών δαπανών, όπως αυτή για τα κόμματα.

Το παράδοξο είναι ότι η κοινωνία στο σύνολό της δείχνει αδιαφορία απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα. Η αδιαφορία της βοηθάει τη διαιώνιση της αθλιότητας.

Τα πολλά και εύκολα λεφτά στα κόμματα είναι το έδαφος για την ανάπτυξη της διαφθοράς και την προσέλκυση κομπιναδόρων.

Στη Γερμανία τα κόμματα λαμβάνουν επιπλέον από το κράτος 0,38 ευρώ για κάθε ευρώ που συγκεντρώνουν από δηλωμένες ιδιωτικές εισφορές. Κανείς δεν μπορεί να συνεισφέρει ποσό μεγαλύτερο από 3.000 ευρώ ετησίως. Το γερμανικό παράδειγμα πρέπει να ακολουθήσουμε και εμείς. Θα έλεγα μάλιστα ότι τα πρώτα δέκα χρόνια η κρατική επιχορήγηση θα μπορούσε να είναι 0,5 ευρώ για κάθε ένα ευρώ που συγκεντρώνεται από ιδιωτικές εισφορές. Επιπλέον, όσοι συνεισφέρουν στα κόμματα μέχρι 3.000 ευρώ ετησίως θα πρέπει να μπορούν να έχουν έκπτωση της δαπάνης στη φορολογική τους δήλωση. Ενα τέτοιο σύστημα θα σπρώξει το πολιτικό χρήμα στην επιφάνεια, διότι τόσο τα κόμματα όσο και οι χορηγοί θα έχουν συμφέρον να το δημοσιοποιούν.

Στη συνάντηση της Διεθνούς Διαφάνειας υποσχέθηκα να επισημάνω στην τρόικα την αθλιότητα με την κρατική επιχορήγηση των κομμάτων. Το σημερινό δημοσίευμα είναι το πρώτο βήμα. Την προσεχή εβδομάδα που θα έλθουν για τον προϋπολογισμό του 2011 ελπίζω να παρέμβουν διότι δυστυχώς εκεί καταντήσαμε: να εξαρτώμεθα από την τρόικα για να κάνουμε τα αυτονόητα.

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε: Καθημερινή

Ποιοί δεν θέλουν το μνημόνιο ?

Αναρτήθηκε 09/08/2010

Του/Της Αθανάσιος Παπανδρόπουλος

Με πολλές φανφάρες, την Πέμπτη 29 Ιουλίου 2010 κατατέθηκε στην Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) προσφυγή 10 φορέων και 22 πολιτών-δημοσίων υπαλλήλων, κατά κανόνα-που ζητούν κα ακυρωθούν ως αντισυνταγματικά, αντίθετα με το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και τις διεθνείς συμβάσεις (ποιές, άραγε;) τα οικονομικά μέτρα που προβλέπονται στο γνωστό Μνημόνιο για την αποφυγή χρεωκοπίας της χώρας.

Μεταξύ των άλλων, στο ΣτΕ προσφεύγουν ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών, το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος, η ΑΔΕΔΥ και κάποιοι άλλοι δημοσιοσυντήρητοι φορείς, όπως και μεμονωμένοι δημόσιοι υπάλληλοι, γιατροί του ΕΣΥ και πάει λέγοντας. Σε συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν οι συγκεκριμένοι φορείς, ο πρόεδρος του ΔΣΑ Δημ. Παξινός ανέφερε ότι οι λόγοι που προβάλλονται στην προσφυγή αφορούν θέματα τυπικά όσο και ουσιαστικά.

Ο πρώτος λόγος σχετίζεται με την πλημμελή διαδικασία δυνάμει της οποίας ψηφίστηκε ο νόμος 3845 του 2010, που αν και κατ'ουσίαν αποτελεί διεθνή Συνθήκη, κατά παράβαση του άρθρου 28 του Συντάγματος δεν ψηφίστηκε από τα 3/5 του συνόλου των βουλευτών. Ο δεύτερος λόγος αφορά την μη νόμιμη εκχώρηση αρμοδιοτήτων του νομοθετικού σώματος στον υπουργό Οικονομικών, ο οποίος δικαιούται να υπογράφει κάθε μνημόνιο, δανεική σύμβαση και ό,τι άλλο κρίνει απαραίτητο για την εκτέλεση του μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας, κατά παράβαση του άρθρου 26 του Συντάγματος. Η παραβίαση του δικαιώματος της περιουσίας, στην οποία εμπίπτει τόσο η αμοιβή όσο και η σύνταξη, προστατεύεται από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Ο κ. Παξινός ανέφερε ακόμα ότι η κατάργηση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και των συλλογικών συμβάσεων συνιστά ανεπέτρεπτη παρέμβαση στην ιδιωτική πρωτοβουλία, αλλά και σττην συνδικαλιστική ελευθερία-την στιγμή, μάλιστα, που με την νέα Συνθήκη της Λισσαβώνας ενισχύεται σε ευρωπαϊκό επίπεδο η συλλογική δράση σατ εργασιακά θέματα.

Από αυτά που πρηγούνται γεννήθηκαν στον υπογράφοντα-αν και δεν διαθέτει νομικές γνώσεις-ορισμένα ερωτήματα, τα οποία συνοδεύονται και από διαπιστώσεις που δεν απαιτούν νομικές γνώσεις.

Πρώτον, οι προσφεύγοντες, ως εκ της ιδιότητός τους, συνιστούν μέλη μιάς ιδιότυπης ελληνικής νομενκλατούρας, ήτοι προνομιούχων πολιτών σε σχέση με τους πραγματικούς πληβείους και αναξιοπαθούντες στην χώρα μας.

Δεύτερον, γιατί είναι "παράνομη" η υπογρφή του Μνημονίου για την σωτηρία της ελληνικής οικονομίας και δεν ήταν εγκληματικά παράνομες οι υπογραφές συμβάσεων για δάνεια 300 δισεκατ. ευρώ; Όταν το 1985 και το 1991 η Ελλάδα υπέγραψε δύο συμφωνίες σταθεροποιητικών δανείων, συνολικού ύψους 4 δισεκατ. ευρώ, γιατί οι φορείς που τάσσονται κατά του Μνημονίου δεν προσέγυγαν στο ΣτΕ;

Τρίτον, ποιοί τολμούν να ομιλούν για ανθρώπινα δικαιώματα σε μία χώρα όπου το 8% των συνταξιούχων εισπράττει το 50% του συνόλου των συντάξεων και το 92% το έτερο μισό;

Τέταρτον, σε ποιά ανεπτυγμένη χώρα και σε ποιό διεθνές δίκαιο υπάγονται τα αγγελιόσημα, δικηγορόσημα και άλλοι φόροι υπέρ τρίτων; Με άλλα λόγια, ποιό διεθνές δίκαιο αναγνωρίζει ότι οι δημοσιογράφοι, δικηγόροι και άλλοι τινές πρέπει να έχουν διαφορετική περίθαλψη και ασφάλιση με κρατική επιδότηση; Σε ποιά δημοκρατική χώρα του κόσμου το δικαίωμα των δημοσιογράφων για κοινωνική ασφάλιση εξαρτάται από το αν είναι συνδικαλισμένοι-διαφορετικά, αν όχι, τους αφαιρείται το ανθρώπινο δικαίωμα (στις φιλελεύθερες ανεπτυγμένες χώρες) για κοινωνική προστασία και ασφάλεια; Εκτός βέβαια, και αν οι ίδιοι αυτασφαλίζονται.

Και για να μείνουμε στα ανθρώπινα δικαιώματα, θα θέλαμε να μας λυθεί και μία άλλη απορία. Γιατί σε μία κοινωνία μπορούν να υπάρχουν τρεις κατηγορίες εργαζομένων: αυτοί του δημοσίου τομέα που είναι μόνιμοι, οι ανασφαλείς του ιδιωτικού τομέα που εξαρτώνται από τις διακυμάνσεις της συγκυρίας και οι υπόλοιποι που εργάζονται εποχικά; Για ποιόν λόγο ο Οργανισμός Σιδηροδρόμων Ελλάδος, υπό το βάρος των 10 δισεκατ. ευρώ ζημιών, δεν μπορεί να απολύσει ούτε έναν "εργαζόμενο", ενώ αν αυτό συνέβαινε σε μία ιδιωτική εταιρεία οι εργαζόμενοι σε αυτήν θα ήσαν απολυμένοι, άνεργοι και η επιχείρηση θα είχε κλείσει;

Στα ανωτέρω ερωτήματα δεν αναμένουμε απαντήσεις. Θα άνοιγαν μία συζήτηση που θα έφερνε στην επιφάνεια όλη την φαυλοκρατική και πολιτικό-πελατειακή δομή του μέχρι σήμερα συντεχνιακού κράτους μας. Ένα κράτος που έγινε πλέον παγκοσμίως γνωστό για τη διαφθορά που παρήγε και την αναξιοπιστία του.

Η πραγματικότητα μας διδάσκει ότι, αν δεν υπήρχαν δανειστές και Μνημόνιο, οι Έλληνες πολίτες και φορολογούμενοι ουδέποτε θα μάθαιναν πόσοι είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι που τρώνε τους μισούς και περισσότερους από τους φόρους τους. Έαν δεν ήταν το Μνημόνιο, ουδέποτε θα άνοιγαν τα επαγγέλματα που-θα το δείτε στην πράξη-θα βοηθήσουν κατά ένα μέρος στην αντιμετώπιση της ανεργίας. Έαν δεν ήταν οι δανειστές και το Μνημόνιο, ουδέποτε θα καταλάβαιναν οι πολίτες τον πργματικό ρόλο των συντεχνιών μου "μεταμφιέζονται" σε συνδικαλιστικό κίνημα. Έαν δεν ήταν το Μνημόνιο και οι δανειστές, θα εξακολουθούσαμε να ζούμε ως πλούσιοι κάτοικοι σε μία παμπτωχη χώρα που τρέφεται με δανεικά από το 1821 έως σήμερα. Έαν δεν υπήρχε το Μνημόνιο και οι δανειστές, ακόμη θα πληρώναμε αργόμισθους και πολυτελή γραφεία και αυτοκίνητα σε κάθε μορφής νομενκλατούρα αφισοκολλητών και κομματικών εγκαθέτων, που μετατρέπονται στην συνέχεια σε κέντρα εξουσίας και λήψεως αποφάσεων.

Έαν δεν υπήρχαν οι δανειστές και το Μνημόνιο, όλοι εμείς που με την ανοχή μας και την αρπαγή μας οδηγήσαμε την χώρα στην σημερινή της κατάσταση, δεν θα είχαμε την μοναδική ευκαιρία να διορθώσουμε τα λάθη μας και να αφήσουμε πίσω ένα χρεωκοπημένο μεταπολιτευτικό πολιτικό σύστημα, προσφέροντας έτσι μία καλύτερη ευκαιρία σε αυτούς που θα μας διαδεχθούν.

*Το άρθρο δημοσιεύτηκε: Εστία

ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΦΥΣΗΣ ....

Ο πόλεμος με την ψευτιά πρέπει συνεχιστεί ... ειναι η κατάλληλη ώρα να συγκρουστούμε με την μαύρη πλευρά αυτής της χώρας, για να δούμε επιτέλους μια άσπρη μέρα.
Ο θάνατος του Σωκράτη πρέπει να ειναι το ξύπνημα και η αρχή μιας αντεπίθεσης εναντίον του γκρίζου τοπίου που μας έχει κάτσει στο σβέρκο και δεν φεύγει με τίποτα.
Οι αλλαγές δεν γίνονται απο την μια στιγμή στην άλλη, θέλουν χρόνο ... ειναι στην φύση του ανθρώπου να αντιδρά στις αλλαγές .... χτές φαίνεται οτι μερικοί βολεμένοι αντέδρασαν στην δράση του Σωκράτη Γκιόλια .

Εμείς οι υποτειθέμενοι απόγονοι του ΣΩΚΡΑΤΗ οφείλουμε να συνεχείσουμε τον πόλεμο εναντίον των 4 εχθρών της ανθώπινης φύσης .... τον ΦΟΒΟ , την ΕΞΟΥΣΙΑ , την ΑΔΡΑΝΕΙΑ και την ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ...

Γ.Μ.